Vrede En Harmonie.

Spiral Head, 1952.
Pavel Tchelitchew.

http://en.wikipedia.org/wiki/Pavel_Tchelitchew

Gisteren,spraken Richie en ik over hoe mijn diagnose van MS in 2006, een grote invloed op ons leven heeft gehad, hoe het totaal ons leven heeft veranderd.

Ons leven die wij toen kenden was over, één ding waar het geen effect heeft is op ons, vóór mijn diagnose heb ik mij verheugt om oud te worden met mijn schat Richie, nu verheug ik mij om hem opnieuw elke dag te zien.

Dat is waarom mijn blog niet alleen over MS is; het gaat ook over de dingen die ik niet meer kan doen, en de frustraties om met  bedrijven zoals Welzorg, maar ook goee behulpzaame mensen.

Mijn blog is mijn dagboek van de pijn en het ongemak van MS. maar het is ook over de pijn en lijdend dat ik lees in de krant en zie de TV.

Zoals de bloedende man, die de weg opliep in Syrië scheuwden dat zij vermoord werden, en in het volgende ogenblik werd hij dood geschoten op TV, wij zagen dit op de Nederlandse TV.

Hij leek op iemand die ik kende , Hassan, die een falafelwinkel had, hij gaf ons krakers altijd extra, het zien hoe deze man gedood werd op TV was verstorend,  ik zal hem nooit vergeten.

Op BBC TV zagen wij het wanhopige leven van een groep mensen in Zimbabwe, kleine kinderen, die op de  lager school hadden moeten geweest zijn, maar die in plaats daarvan  voedsel aaan het zoeken waren en iets om te verkopen.

Alles om geld te verdienen om hun families te voeden en voor zich te betalen om naar school te gaan, zij slaagden niet,  het haart verscrhuren om dit te bekijken,  Mugabe leeft goed op hun kosten.

En de wanhopige situatie in Bahrein, waar de artsen en de verpleegsters zijn gemarteld en veroordeeld tot lange gevangenisstraffen voor het praktiseren van geneeskunde.

Hopelijk worden hun straffen vernietig doordat andere landen hun bezorgheid over het hoge niveau van staatsonderdrukkiing kekeng maken, andere Afrikaanse dictators maken zich terecht ongerust over het handhaven van hun status.

Wat zou het goed zijn als de mensen in vrede en harmonie, zonder manipulatie van dictators konden leven die nu in macht gehouden worden door onze 'democratic' overheden.

 

                                         

                                                                                                          

Zal Hun Nooit Vergeten.

Gareth's Foto Van Wales.

De meeste dagen schrijf ik over mijn leven met Primaire Progressieve MS en hoe het is om zo gehandicapt te zijn.

Ondanks dat ik wil en moet over mijn situatie schrijven, moet ik ook over andere dingen schrijven.

Anders zou ik niet mezelf kunnen zijn, die wil weten wat gebeurd in de wereld en niet alleen concentreren op mijn situatie en gedeprimeerd worden omdat ik slechts mijn eigen pijn kan zien en voelen.

Het leven en ook mijn leven is veel meer dan enkel deze ziekte, ik kan en ik wil niet slechts op dat aspect van mijn leven concentreren, zelfs als het zo dominant in ons leven Richie en mijn is.

De film over de Vergeten Kinderen van Zimbabwe was een zeer triest verhaal, zat te huilen toen ik mij realiseer dat ondanks alles, heb ik het nog beter hier dan de mensen in Zimbabwe.

Ik moest over het schrijven gisteren, op de een of andere manier bevorderd dit mij om alle emoties te verwerken, die ik had bij het zien van die mooie kinderen en vreeslijke leven.

Zo veel pijn en lijden, erg genoeg dat de ongeneeslijke ziekten geen perspectief bieden van verbetering maar dat dit lijden gebeurd wegens macht misbruik is te vreeslijk voor woorden. .

Dat alles om een man, Mugabe aan de macht te houden, hij is niet geinterseerd in hoeveel mensen in het proces wordt vernietigd.

In 2003 zei Mugabe:

`'Dit Hitler heeft slechts één doelstelling: rechtvaardigheid voor zijn mensen, soevereiniteit voor zijn mensen, erkenning van de onafhankelijkheid van zijn mensen en hun rechten over hun middelen… Als dat Hitler is, dan laat me tien keer Hitler zijn. „

Richie vertelde mij dat Mugabe dit had gezegd, dat hij als Hitler wilde zijn zodat ik keek op Internet en vond het citaat op dit blog:


http://quotingmugabe.blogspot.com/

De film over de Vergeten Kinderen van Zimbabwe was zeer verstorend, het zien van mensen levend in zulke omstandigheden zonder hoop dat het leven beter word is afschuwelijk.

Hun leven is niet van belang voor Mugabe die hen weg heeft geworpen alsof zij vuilnis waren.

De kinderen in de film hadden allen groot potentieel maar tenzij dingen niet snel veranderen zullen zij ook wege geworpen worden.

Hoop werkelijk dat Mugabe spoedig sterft zodat die mensen kunnen leven en een toekomst hebben.
.
Op dit ogenblik doodt hij duizenden door ze laten verhongering, anderen laat hij vermoorden en hij heeft zijn veiligheidsdiensten die op alles letten wat men doen.

Ik zal dit film en Obert, Gunst en Michelle en Esther kunnen vergeten noch wil ik hen ooit vergeten.