Het is verbaasend hoe de tijd langs vliegt.

Karel Teige 

http://en.wikipedia.org/wiki/Karel_Teige

Het is verbaasend hoe de tijd langs vliegt, het was 15.00 1 min geleden en in het volgende was het 17.25, zodat Richie de honden voor een uur om te spellen na het Rembrandts park heeft genomen.

Zij waren zeer opgewekt en het was erg moeilijk voor Richie om hun te pakken en hen aan de riem te doen, omdat zij rond rende en blaffen voor vreugde om uit te gaan.

Ik ben op dit ogenblik zeker, dat de honden lopen rond en hebben een briljante tijd en spoedig zullen zij thuis zijn en hun eten eisen, vanavond is het hun favoriet, pens.

Ongelooflijk nu is het al 18. 31 en de zon is uit gekomen en het lijkt zeer aardige buiten in een totaal contrast aan de rest van de dag.

De laatste twee nachten ben ik vrij gemakkelijk gaan slapen, helaas op beide nachten werd ik door hevig lawaai worden gewekt.

Op Zaterdag was het Cyril, die begon te blaafen, Richie dacht het was een slechte droom  aangezien hij nog in slaap was terwijl hij blaafte.

Vorige nacht was het een paar mensen, die om 03.30 in de ochtend een schreeuwde gesprek buiten ons slaapkamervenster moesten hebben.

Beide nachten kon ik niet opnieuw slapen, zo met spijt moest ik Richie wekken en vragen voor THC om mij nogmaals te helpen slapen.

Beide tijden heeft het uitstekend gewerkt en alvorens ik meer schapen kon tellen viel ik opnieuw in slaap.

Ik sliep door zeer goed, en werd slechts gewekt vele later uren toen mijn armen plotseling beide zeer strak gevouwen op mijn borst waren.

En om het slechter te maken staakten mijn vingernagels in de palmen van mijn handen, elke dag gebeurt dit zodra ik begin te ontwaken.

Droevig is er niets wat ik kan doen, behalve proberen te ontspannen en te hopen dat dit een effect zal hebben, uiteindelijk verlicht de spanning, en mijn dag kan beginnen.

 

      

Misschien Ben Ik Niet Geduldig Maar Enkel Realitisch.

Jean Arp.
http://en.wikipedia.org/wiki/Jean_Arp

Het wordt nu kouder, zeer merkbaar dat de herfst gevorderd is, de laatste dagen van warm weer zijn over tot volgend jaar.

Grappig hoe ik einde van de zomer haat, de lange donkere nachten, en vooral de klok die eind Oktober teruggaat, die mij van de mooie herfst zon ondergang heeft geroofd.

Dit jaar geniet ik ook van de donkere nachten, ik zal zelfs proberen om de klok zonder veel stress te accepteren, en wie weet misschien lukt het mij dit jaar.

Schrijvend moest ik veel lachen, kan mij niet voorstellen dat ik plotseling niet geërgerd zal worden  bij  het verliezen van een uur, dagelijks tot Maart.

Misschien wie weet en ik ben werkelijk een ontspannen en geduldige vrouw geworden, ik wens dat was waar.          

Multiple sclerose heeft mij gedwongen om geduldig te zijn, een grappige  gedachte, ik had mezelf nooit zo gezien.                                                   

Verbazend voor mij om te ervaren, dat ik geduldig ben,  lijkt bijna vrj onmogelijk voor zo een ongeduldig iemand zoals ik.

Ik realiseerde mij dat ongeduldig zijn stom is, aangezien ik niet kan bewegen,  beter voor mij om het leven gemakkelijk te nemen, misschien ben ik niet geduldige maar enkel realistisch.