Zonnenschijn op Woensdag.

Vaak gaat de gedachte rond in mijn hoofd, dat ik niets doe behalve hier in bed lig, natuurlijk is dat niet de volledige waarheid.

Wanneer ik mijn emoties heb vrij gelaten, dat ik kan beginnen een lijst te maken van wat ik eigenlijk kan doen.
.
Het is net als de film het Life of Brian, waar zij vroegen wat hebben de Romeinen voor ons ons gedaan.

Wat een verrassing er was er een lange lijst van wat zij hadden gedaan.

Enkel als ik mij positief voel, dan ben ik geneigd om krediet te geven aan mezelf.

Wat me aanzienlijke bezorgdheid veroorzaakt, is het feit dat de extra tijd die ik in bed ben, wachtend op deze uiterst kleine scheur in de huid heilt niet goed is.

De spieren in mijn romp worden zeer slap, dat betekent dat ik niet meer rechtop kan zitten zonder adequate steun.

Ik heb nu constante aanpassingen nodig aangezien mijn houding de hele tijd veranderd.

Voor Richie is het werk harder geworden speciale aangezien hij nu meer werk heeft en aangezien mijn situatie verslechtert, ben zo blij hij het.

Had een zeer nuttige afspraak met Johanneke, mijn nieuwe ergotherapeut,

Zij adviseerde ons om een hoofdkussen tussen mijn voeten en het voet einde van het bed te zetten.

Om mijn enkels te steunen zodat mijn voeten omhoog richten en niet na de zij kant of punt voeten worden.

Deze kleine aanpassingen heeft reeds een groot verschil voor me uitgemaakt, dank zij Johanneke heb ik nu beter gezeten

Helaas is er nog geen zon het was een droevige, grijze donker dag met regen de hele dag, ben gecompenseerd door de honden die rond mijn bed speelden.

Hoop dat het weer verbeterd word en er is zonneschijn op woensdag voor mijn verjaardag.


unbshine On Wednesday.

Opnieuw was het bijna 2 uur alvorens Richie het licht uitdeed en wij gingen slapen.

Ontwaakte om 9 uur en begon mijn armoefeningen te doen om 9.30 uur toen Richie opstond en nadat hij een koffie had gedronken, heeft hij de beenoefeningen en de beenmassage gedaan en dan bracht hij mij THC en baclofen.

Had net 1/2 liter water gedronken en de bel ging, het was Anne een vriendin van van ons die bracht haar reserve sleutel voor een vriend Darren die over is van Engeland en hoopt om werk aanstaande maandag te beginnen.

Had een goede reactie van vrienden die ik een mail verstuurde om te zien of iemand op vakantie was en hij kon in hun flat blijven.

Had twee aanbiedingen, en één tel. nr van iemand die haar huis wil verhuren en een tel. Nummer van een verhuurdet.

Hij heeft nu een plek voor de eerste drie weken en dan kan hij verder kijken.

Anne was slechts ongeveer 5 minuten weg toen iemand aanbelde en het was Ton, de verpleegkundige van het Revalidatiecentrum Amsterdam bleek om de decubitus plek te inspecteren.

Hij denkt het niet meer lang is tot het is totaal gesloten , hij scheen vrij gelukkig met hoe het eruit zag.

Opnieuw was ik gestressed over zijn bezoek, dacht dat hij om 11.30 hier zou zijn en in plaats daarvan was hij hier om 11.15.

Wat goed was aangezien ik teveel stress had met het wachten, begon net te stressen dat het nog eens 15 minuten was voor dat Ton er was en plotsl ing was hij hier.

Eigenlijk een grote hulp ook voor Richie aangezien hij ook bij de gedachte van het bezoek van Ton gespannen werd.

Als gebruikelijk was het bezoek van Ton geen probleem en opnieuw was het een hulp om zijn advies horen hoe de dingen gingen.

Het is goed voor Richie om zijn steun te kriujgen dat is onschatbaar voor Richie.

Hij heeft de wond al de tijd goed verzorgd en alles gedaan om een goede genezing mogelijk te maken.

Richie heeft al de stress over de verzorging een jaar nu, het is heel zwaar geweest en hij heeft het fantastisch goed gedaan.

Het is een reusachtige taak voor hem geweest en bij het begin moet het echt afschuwelijk voor hem geweest zijn.

Hij is echt prachtig, ik denk dat hij de wond heeft geholpen zo goed genezen door zijn toewijding.

Kon het zeker niet doen zonder hem en zijn liefde en zorg die hebben enorm bijgedragen dat het nu bijna voor 100 % genezen is.