Het Leven Is Beter Zonder Valium.

Gisteren ontving ik de machtiging van Agis dat ik mediwiet/cannabis vrij op recept kan krijgen.

Om 15.50 vandaag telefoneerde ik huisarts en vroeg voor mijn eerste vrije mediwiet recept, de doctor zei dat zij het via fax naar de apotheek zou sturen.

Ik hoop om 4 potjes elk met 5 gram wiet, Haze morgen te ontvangen of donderdag.

Fijn als dit goed gaat, ik hoop het aangezien het mijn leven gemakkelijker zal maken.

Beter dan al de opiaten zoals Diazepam en Lormetazepam om te slapen te moeten gebruiken.

Veel beter als ik mediwiet kan krijgen, geen bijwerkingen evenals geen gevaar van verslaving wat vooral met Valium kan gebeuren.

Dat is een onplezierige drug die zeer verslavend is, zoals Temazepam die ik elke dag voor een jaar gebruikte.

Tot Richie voorstelde dat hij me een cannabisbonbon nachts maakt om mij te helpen slapen, wat zeer goed helpt.

De arts was opgelucht aangezien zij vreesde dat ik aan de slaappillen Temazepam verslaafd werd.

Ik voelde mij beter zodra ik had opgehouden en nu ik wil ervoor zorgen dat als ik een slaappil gebruik het een uitzondering is niet een regelmatig voorkomen.

Een Momentopname Van Mijn Leven Met MS.

 
Pedro Friedeberg.
http://en.wikipedia.org/wiki/Pedro_Friedeberg

 
Gisteren ochtend, was even geen zonneschijn, maar aan het einde van de middag had het cafe een volle teras, vele mensen die genoten van de zon.

Vandaag is het zelfde; de zonneschijn schijnt nu, de wolken zijn weg getrokken en die blauwe hemel was openbaart.

Vorige nacht waren mijn armen pijnlijk stijf, ik nam 2 mg diazepam die mijn armen ontspande.

Ik sliep zeer goed, de diazepam heeft mij ook geholpen om te ontspannen genoeg om mij niet ongerust te maken over mijn armen.

Wakker worden vanochtend was ook ontspannen aangezien mijn armen niet zo stijf waren.

Het doen van mijn arm oefeningen, mijn hoofd en top van mijn schouders van de matras is goed voor mij.

Deze oefeningen zijn essentieel; Ik denk dat zij helpen om mijn armen functionerend te houdend, zodat ik kan blijven typen.

Wat voor mij zo belangrijk is te doen, het schrijven elke dag geeft mij heel wat genoegen, sinds ik dit dagelijks doe sinds Februari 2009, heb ik gerealiseerd dat ik houd van schrijvend.

Ik geniet van dagelijks schrijven, het helpt mij, deze dagen schrijf ik korte stukken,  elk stuk is één een momentopname van mijn leven met MS.

Een momentopname Van Mijn Leven

 
Pedro Friedeberg.
http://en.wikipedia.org/wiki/Pedro_Friedeberg

Gisteren ochtend, was er even geen zonneschijn, in de middag had het cafe in de straat, vele mensen op hun teras, die genoten van de van zon.

Vandaag is hetzelfde; de zon schijnt en de wolken gaan weg, die blauwe hemelen word zichtbaar.

Vorige nacht waren mijn armen zeer pijnlijk en stijf, ik nam 2 mg diazepam,  die mijn armen ontspande.

Ik sliep zeer goed, de diazepam heeft geholpen om mij genoeg te ontspannen, om mij tegen te houden ongerust te zijn over mijn armen.

Wakker worden vanochtend was ook ontspannen aangezien mijn armen niet zo stijf en pijnlijk waren.

Het doen van mijn arm oefeningen, eng mezelf  van de matras weg treken, zelfs als ik niet zover kom als ik eerder deed, het is nog steeds belangrijk.

Deze oefeningen zijn essentieel; Ik ben van mening dat zij helpen om mijn armen functionerend te houden zodat ik kan typen.

Wat voor mij om zo belangrijk is te doen, schrijven elke dag geeft mij veel plezier, sinds ik het dagelijks doe sinds Februari 2009, heb ik gerealiseerd dat ik hou van schrijven.

Ik geniet van het dagelijks doen, deze dagen schrijf ik korte stukken, elk is één momentopname van mijn leven met MS.

Vastbesloten Om Van Het Hier En Nu Te Genieten.

Rooftops, View From Atelier In The Hague, 1882.


http://en.wikipedia.org/wiki/Vincent_van_Gogh

Gisteravond, was ik in heel veel pijn, kon mijn armen nauwelijks bewegen, typen werd onmogelijk.

Richie adviseerde mij om 2  mg- diazepam te nemen, om mijn spieren helpen te ontspannen, en niet alleen mijn spieren, maar ook mij.

Omdat ik ontspannen was, slaagde ik later erin, om te slapen wat erg goed was voor mij.

Vanochtend toen ik wekte voelde ik meteen al de pijn weer, vooral in mijn armen.

Wat ik bovenal opmerkte was hoe onbeweeglijk mijn armen waren, daar leggen zij naast mij, niet in staat zich te bewegen zonder veel inspanning.

Het voelde alsof mijn armen waren vast genageld, ik werd erg verdrietig bij deze gedachte dat ik straks geen functionerende armen meer heb.

Ik begon meteen te huilen, de tranen liepen tot onderaan op mijn gezicht, ik konden hen niet tegenhouden, Richie was meteen naast mijn bed zodra hij mij hoorde huilen.

Ik hoorde ook Cyril janken, omdat ik overstuur was, Richie droogde mijn tranen, dit duurde even, telkens als hij hen weg had geveegd kwamen er meer.

Een schijnbaar eeuwigdurende vloed van tranen, ik moest mezelf dwingen om op te houden, uiteindelijk lukte het, en toen haalde Richie THC, die me hielp om weer te slapen.

Toen ik een paar later uren wekte ik weer en ik voelde kalmer en filosofisch, nog steeds overstuur van de onvermijdelijkheid van mijn situatie, maar besloten van het hier en nu te genieten.