Leren van terugblijk.

Roberto Matta.
http://en.wikipedia.org/wiki/Roberto_Matta 

Roberto Matta

Het was schokkend om gisteren te beseffen dat we hadden niemand uitnodigen om bij ons te komen eten toen ik in bed moest blijven van de 21^st van augustus 2008 tot einde oktober 2009.

Verrassende om nu deze ontdekking te maken , volgens mij heeft dit nogal bijgedragen aan onze gevoelens van afstand van onze vrienden hier.

Ik ben zo blij dat toen wij over het gisteren spraken, hebben we onmiddellijk besloten dat we moesten een verandering maken en beginnen vrienden vaker uit te nodigen. 

Jammer het is gebeurd, maar er is geen zin terug te kijken en onszelf verwijten te maken, veel beter uit te kijken naar iets dat de situatie kan veranderen.     

Veel beter om uit te kijken hoe wij meer pro-actieve kunnen zijn en onze vrienden meer zien en ervoor zorgen dat wij ze uitnodigen om vaker te eten met ons.

Voordat ik zo lang in bed moest blijven om dat ik een diepe decubitus wond had, waren wij nog steeds aan het genieten van vrienden die vrij regelmatig langs kwamen om te eten.

Toen ik in bed voor de eerste periode, van 21 augustus 2008 tot het einde van oktober 2009 was ik te depressief  en kon niet omgaan met veel.

Het idee van vrienden uit te nodigen om in mijn slaapkamer te eten terwijl ik in bed lag was  het niet prettig en maakte mij zelfbewust, dus ik heb het niet aangemoedigd.

Achteraf gezien realiseerde ik mij nu dat het beter voor zowel Richie en mij was geweest om meer vrienden op bezoek te hebben, vooral tijdens dat moeilijk eerste jaar.

Wij gebruiken nu deze kennis om onze leven beter te maken, dat is veel effectiever dan eindeloze verwijten; veel beter is om te concentreren op het leven zoals het nu is.

Momenten

Roberto Matta.
http://en.wikipedia.org/wiki/Roberto_Matta

Nadat ik wakker ’s morgen was begon ik te huilen, meestal probeer ik de tranen stoppen, maar zodra ze zo snel beginnen dan is het  moeilijk om te stoppen.

Vandaag was het moeilijker om dit te doen; mijn hele situatie werd echt te veel voor mij, en met name het weten dat er is niets dat ik kan doen om het te veranderen.

Hoe ik wou er was iets dat ik kon doen, omdat ik zou alles doen wat ik kon,  maar helaas is het in mijn macht noch in de macht van mijn lieveling Richie.

Richie doet zo veel voor mij en ik bedoel niet alleen de lichamelijke zorg, hij maakt mijn leven zo veel beter, hij heeft dit altijd gedaan.

Huilen heeft een functie, vandaag bleek het noodzakelijk te zijn, om mijn pijn te verlichten zowel als de druk te verminderen die onlangs is opgebouwd

Een ding wat mij een goed gevoel geeft, is dat ik Richie onmiddellijk heb verteld  dat ik depressief was en ik kon geen vooruitzichten van verbeteren zien.

Het is behoorlijk deprimerend weer terug in bed zo lang te zijn met schijnbaar geen kans om naar buiten te gaan.

 Soms voelt het alsof ik dat nooit nogmaals zal ervaren, wanneer ik moest naar het ziekenhuis onlangs was ik kort  in de frisse lucht  en het was geweldig.

Ook al was het maar voor een paar minuten tussen de voordeur en instappen in de ambulance, het was het prachtig om weer eventjes buiten te kunnen zijn.

Gelukkig het weer was geweldig die dag, het was warm en zonnig, helaas heb ik niet veel kunnen zien van deze prachtige stad door de ambulance ramen.

De aardige man van de ambulance, die achter met ons zat vertelde me waar wij waren dit was erg aardig van hem.

Die paar minuten buiten waren prachtig.  

Realistisch Optimistisch

Roberto Matta

http://en.wikipedia.org/wiki/Roberto_Matta.

Nog Vandaag is het warme weer vervangen door veel koeler weer, waardoor het meer draaglijk is voor mij.

Voordat ik ging slapen vannacht  zat ik te denken over hoe vreemd het is te voelen hoe een mijn lichaam  geleidelijk steeds meer verlamd wordt.

Wat ik moeilijk vind is al de pijn die daarbij hoort, waarom  moet het pijnlijk zijn, is het niet genoeg dat mijn ledematen niet meer werken.

Sinds ik helemaal niet langer meer kon lopen in April 2007,  kon ik niet begrijpen waarom mijn benen zo veel pijn deden, speciaal omdat zij niks meer konden doen.

Toen realiseerde ik me dat mensen die doof zijn vaak geteisterd door vreselijke geluiden in de oren.

Het andere wat ik gehoord heb was dat amputees nog steeds hun ontbrekende ledematen voelen, dit moet een vreemd gevoel zijn om je been voelen moeten nadat het is geamputeerd.

Ik weet zeker dat veel mensen zou het met mij eens zijn, dat het rot is om dergelijke ongemak en pijn te ervaren, zodra men zwaar gehandicapten wordt.

Het is vreemd dat dit gebeurt, ik wou dat ik niet hoefde al de  pijn in mijn benen en helemaal tot aan mijn middenrif te voelen.

Nu dat mijn armen verliezen hun functionaliteit, heb ik nu ook veel pijn en ongemak in mijn armen.  

Mijn armen worden zeer strak, dit gebeurt spontaan elke keer dat ik lach, gaap, hoest, niez dan is het pijnlijk totdat de spanning weer verlicht na een tijdje.

Wanneer ik wakker wordt in de ochtend, dat is het eerste wat elke dag gebeurt, zodra ik ben bewust, en het duurt een tijdje voor de armen weer beter voelen.  

Nu dat ik zo zwaar gehandicapten als ik nu ben, voelt het alsof ik ben dagelijks getuige van mijn constante gestage daling, die zal leiden tot mijn dood, ik denk in de nabije toekomst.

Ik hoop dat het is niet voor enige tijd,  ik wil nog beetje lange leven, in augustus 2010, toen ik twee jaar in bed met een zware decubitus wond had overleefd.

En kon zitten in mijn rolstoel weer na zo'n lange tijd, het heeft mij een andere gevoel gegeven over het leven.      

Vanwege deze prachtige ontwikkeling was ik niet langer depressief, pessimistische en had niet meer het gevoel alsof ik niet lang te leven had, het gaat mij zo'n goed gevoel dat ik wilde    voor ten minste nog eens vijf jaar leven.

Aangezien mijn armen nu zo verslechterd worden zo snel vanaf het begin van dit jaar heb ik opnieuw mijn situatie bekeken.

Ik wil nog steeds leven zo lang mogelijk, maar ik moet realistisch blijven, ik heb wellicht niet zo lang als ik wil, mijn taak is nu om tegelijkertijd realistisch en optimistisch zijn.