Vandaag was niet de dag dat ik had verwacht, Richie heeft mij zeer vroeg uit bed gehaald, gewassen en aangekleed en in de rolstoel gezet voor 09.10.
Stadsmobiel belde om 09.13 dat hij op onderweg was; hij was hier om 09.25, Richie zei door de intercom dat wij in 5 minuten beneden zijn, Richie worstelde om mijn fleece jasje, de winterjas en de been zak mij aan te trekken.
Wij waren klaar in 5 minuten zoals wij hadden gezegd, en toen zagen wij het busje weg rijden precies om 09.30.
Zonder ons te bellen zoals zij altijd deden. anders zou ik gezegd hebben wij komen nu.
Probeerde om een andere Stadsmobiel busje te organiseren maar zij konden slechts een sturen om 10.30 wat de tijd van mijn afspraak was.
Zo hield het op voor vandaag, nu heb ik een nieuwe afspraak voor volgende week donderdag om 11.00 uur.
Wij waren allebei door het drama van het drama van Stadsmobiel vanochtend een beetje kaput, hopelijk volgende week zal ik het ziekenhuis ook bereiken.
Voel mij zeer vermoeid nu en Richie ook, denk het al de adrenaline was voor de afspraak vanochtend.
Één goed aspect was dat ondanks de schok en de teleurstelling van vanochtend, ben ik niet boos geworden, had geen zin energie te verspillen.
Veel beter om te doen wat ik deed en dat was kalm blijven, beter koel te blijven dan overstuur en verdrietig.