Positief Over Mijn Leven Zijn..

 
Marcel Janco.
http://en.wikipedia.org/wiki/Marcel_Janco

Ik doe mijn best om vroilijk te blijven en positief zijn over mijn leven, ik houd van het leven en het zien van mensen en meedoen.

Maar in de nacht voor dat ik inslaap en in de ochtends wanneer ik net wakker ben heb ik enge gedachten.

Waar ik mij zorgen maak over wat zal gebeuren, wanneer ik  wakker word, ben ik meteen bewust van al mijn pijn, ongemak evenals al mijn beperkingen.

Hier raak ik van streek in deze momenten, maar zodra de dag begint ben ik fijn, het zijn de nachten en de vroege ochtenden wanneer deze gedachten komen.

Wanneer ik hier in bed lig, schrik ik van wat de toekomst voor mij in petto heeft, dan schijnt mijn leven erg onprettig.

Ik ben in veel pijn ik ben bijna aangewend geworden, wat ik nog erger vind is dat mijn armen nu zo veel zwakker zijn.

Haat werkelijk dat dit gebeurd, niet lopen of kunnen bewegen is al afschuwelijk genoeg, maar voelen dat  mijn armen zwakker worden is nog moeilijker het hoofd te bieden.

Ik heb geleerd om met mijn beperkingen te leven in de loop van de laatste vijf jaar; onlangs zijn mijn armen te zwak geworden om mezelf te voeden.

Zelfs dat leer ik om mee om te gaan, zolang ik nog genoeg arm/handfunctie heb om mijn rolstoel te sturen.

Mijn beker vast te houden, en het belangrijkst van allen blijven typen en mijn armen om mijn lieve schat Richie te doen.

Wachten Tot Het Gebeurd.

Sarah Lucas.

http://en.wikipedia.org/wiki/Sarah_Lucas

Gisteren was ik vrij vermoeid na de opwinding van donderdag, ik was verbaast  dat het mij zulk een boost gaf, zo veel zodat ik mij vandaag nog goed voel de dag daarna.

Zelfs nu twee dagen daarna voel ik nog de positieve gevolgen van de boost dat ik kreeg van mijn bezoek aan de markt, wat ik hard nodig had.

Dat het zulk een reusachtige effect had ik niet verwacht, heeft mij veel gegeven om over na te denken, het was goed om het leven op de straat te zien en te voelen.

Toen wij uit gingen donderdag moest ik zeer vaak stoppen omdat mijn armen pijnlijk en zeer vermoeid waren en op de een of andere manier kon ik ze niet genug uitrekken.

Gelukkig merkte Richie op dat de besturing te ver  weg was voor mij om het te bereiken en dat had het ongemak veroorzaakt.

Zodra Richie het had aangepast, kon ik zonder zijn hulp verder  rollen wat nog beter was, het was goed dat Richie mij kon sturen toen ik het niet kon, maar liefs verkies ik het om het zelf te doen.

Wegens mijn arm problemen begon ik mij onmiddellijk ongerust te maken dat ik niet verder zou komen dan de markt, maar zodra ik begondat te denken hield ik ook weer op.

Ben van mening zijn dat zelfs één gedachte dat mij ongerust maakt een negatieve schaduw goot waar ik geen behoefte aan had.

Moeilijk om negatieve gedachten tegen te houden, het enige wat ik kan doen ervan bewust blijven.

En telkens als ik begin mij ongerust te maken ga ik mij herinneren om het rustig stap voor stap te nemen.

Ik kan niets meer doen; het is niet gemakkelijk te doen, vaak zelfs wanneer ik uiterst positief ben kan ik mij nog ongerust maken.

Denk dat het gewoon natuurlijk is, zal niet proberen om het te onderdrukken wat ik ga doen is niets tot iets gebeurd en dan zie ik wel wat gedaan moet worden.