Rare Dromen.

Heb uren over gedaan om te slapen, als mijn waarneming correct is schijn ik vaak surreal gedachtes te hebben nachts.

Zodra ik begin te denken, is slaap bijna een onmogelijke droom, vind dat het frustrend om eindeloos slaperig te zijn zonder in slaap te vallen..

Maar telkens is het een vals alarm was en ik kon niet slapen, lag hier met mijn ogen dicht.

Wekte tot slot Richie en vroeg THC, die me niet scheen te helpen om te slapen.

Wist dat ik geslapen had, toen ik door een reusachtige been spasmse en arm krampen werd gewekt, het gebeurde toen ik nieste.

Een weer deze ene droom, waar ik de nieuwe appartment van Richie voor hem organiseer.

Wanneer ik dood ben moet Richie uit deze ppartment verhuizen, aangezien het voor iemand in een rolstoel is, hij zal een jaar de tijd hebben om een andere huis te vinden.

Omdat ik zeker ben dat hij niet hier graag zonder me wil zijn en in het weten dat hij na een jaar moet verhuizenmoet, is denk ik afschuwelijk voor hem.

Beter voor hem om snel te verhuizen dan het over je hoofd te hebben.

In mijn droom, onderzocht ik dit goed en kwam te weten dat onze verhuurder een paar appartmenten voor mensen in deze situatie heeft.

Zij konden Richie iets op het kanaal dicht achter waar wij nu wonen, met een kleine tuin.

Zo goed voor zowel Richie als de honden zijn, op de een of andere manier heeft deze droom me gerustgesteld dat mijn schat ok zal zijn.

Lees ergens onlangs dat het gemakkelijker is voor die iemand die eerder sterft, veronderstellen dat dit waar is.

Wens werkelijk dat ik nu kan ophouden me ongerust te maken over mijn schat Richie en hoe het zal zijn wanneer ik niet hier ben.

Gissing kan ik niet en dat is mijn antwoord, ik zal niet hier fysisch zijn om even iets voor mijn schat te doen.

Moet stoppen met deze gedachten, zij zijn te pijnlijk.

De enige goede oplossing is dat ik niet sterf en in plaats daarvan bleef voor altijd leven.

En op een bepaalde manier zal ik ook voor altijd leven, zolang ik door mijn schat en andere vrienden word herinnerd.

Dat is hoe wij allen onsterfelijkheid bereiken.

In het hier en nu geniet ik van de laatste stralen van zonlicht en luister hoe Richie de banjoukelele speelt.

Mijn Focus is nu op 29 Oktober.

Reading, Berkshire.


Vorige nacht goed geslapen, zonder hulp van slaap tabletten, in plaats daarvan heeft Richie lekker hash cake gemaakt.

At een paar stukken en dreef weg zonder enige problemen, wat inderdaad zeer prettig was.

Denk dat de tol van 14 maanden in bed werkelijk nu teveel voor mij is geworden.

Raar eigenlijk dat het nu teveel word, terwijl ik al de maanden het goed heb door gestaan.

Bovendien heb ik opgemerkt dat mijn armen en handen onhandiger worden, en zwaarder en strakker voelen.

Eten begint als harde werk te voelen, voelt net als lood aan mijn armen, en elke vork vol eten voelde alsof ik gewichten aan het heffen was.

Zeer frustrerend, vooral wanneer het zoveel tijd en energie neemt om de kleinste beweging te doen.

Zoals het klikken op een iets dat ik wil openen, moest vorge nacht Richie vragen om het voor me te doen, wat ik erg vervelend vond.

Misschien wat ik opmerk is dat alles langzamer wordt wanneer ik vermoeid word, en door al het slaap gebrek was ik erg vermoeid.

Vermoeid worden is iets dat ik nooit heb toegestaan, niet voor dat ik wist dat ik MS had.

Vermoeid worden is iets dat je met MS niet kunt negeren, aangezien er geen zulk een ding als een klein beetje vermoeid, je bent of vermoeid of niet.

Schijnt zo dat ik niet het meer kan negeren, het is frustrerend, moeten definitief toegeven dat ik slechts een mens ben.

Denk dat niet slapen niet goed is, en een slecht effect op me heeft gehad, voel me veel beter vandaag na een goede nacht slaap.

Het gebrek aan slaap knaagde weg aan mijn natuurlijk optimisme, denkt dat het me super kritisch heeft gemaakt over alles en ieder, speciale over mezelf.

Kon opeens over niets meer lachen, en alles was of één ding of een andere in plaats van een mengsel van dingen.

Echte blij dat ik me beter voel, dat ik me opnieuw optimistisch voel en mijn gevoel van pret en humor niet heb verloren.

De dag dat ik niet meer kan lachen zal inderdaad een zeer droevige dag zijn, hoop dat het nooit gebeurt.

Vandaag is een mooie dag geweest, met zonneschijn en blauwe hemelen van vanochtend tot 4 uur, dan is het zeer bewolkt geworden, en is de zon en de blauwe hemel verdwenen en nu is het grijze.

Maakt me zelfs meer vrolijk en optimistisch, ik kan niet de vooruitgang van mijn MS tegenhouden maar ik kan wel vechten om mezelf te blijven.

Morgen in een week is de afspraak over en de stoel met de aanpassing zal hier zijn.

Mijn focus is nu op 29 oktober en dan zal ik opnieuw het leven ervaren van een zittende positie.

Al de steun die ik heb gehad in deze lange 14 maanden in bed waardeer ik zeer.