Koude Donderdag.

Ton, van de Rehabilitatie kliniek, kwam gisteren om te zien of het wondje kleine geworden was, toen ik hem zag barste ik in tranen.
.
Niet tot dat ogenblik had ik me gerealiseerd hoe gestrest ik was geweest, vooral omdat Richie geen commentaar had gemaakt.

Zo was het een grote hulp toen Ton, het zag en zei dat het de helft van wat het was afgelopen week..

Wat goed om deze goede nieuws te horen gisteren, het was een enorme klap geweest om niet te kunnen zitten, tot de huid opnieuw is geheeld.

Heb opgemerkt dat mijn spieren in mijn torso werkelijk de steun van de aangepaste stoel nodig heb, zelfs is het slechts 60 minuten per dag.

Dat is tijd uit bed dat goed voor de spieren is anders worden zij nog zwakker werden.

Op dit ogenblik omdat ik niet in de rolstoel kan zitten, moet ik mijn been oefeningen in Motomed in de douche stoel doen, die me geen steun geeft.

Ik merkte laatst dat ik ook mijn lagere arm spieren opbouwde omdat ik mijn armen moest gebruiken om me oprecht te houden.

Aan het eind van de oefening voelde het alsof ik gewichten heb gedaan, en ik was uitgeput.

Vandaag is een bezige middag geweest, eerst een sociale bezoek van Anne met lekker garnalen broodjes.

Wij gedronken een zeer verfrissend en heerlijk zwarte kersen sap en gebabbeld, het was een gezellig bezoek.

Echt droevig dat Mathilda, mijn fysiotherapeut op het ijs is gevallen en heeft haar pols gebroken, dus helaas geen fysio vandaag.

Kreeg het droevig bericht op onzer antwoord apparaat,dat zij in het ziekenhuis voor behandeling was geweest en me aanstaande maandag weer ziet.

De laatste afspraak was met mijn goede ergotherapeut Ludwine, die haar collega Johanneke bracht om haar aan mij voor te stellen.

Zij scheen een zeer aardige persoon te zijn, zeer alert en ik denk dat zij mij goede steun zal geven.

Verheug me om mogelijkheden die mijn leven beter kunnen maken in de nabije toekomst met Johanneke te bespreken.

Schijnt dat de sneeuw en het ijs nu spoedig beginnen te smelten, wat erg fijn is na een maand van ijs en sneeuw.

Vandaag was een goede dag; Ik geniet zeer van deze namiddag en avond.

Ik hoop dat Ton, de verpleegkundiger van het Revalidatie Centrum Amsterdam en Doctor Stolwijk 10 juni goed nieuws voor mij hebben.

Maak me echt zorgen over de hele rare houding van mijn boven lichaam.

Hoop dat ik desondanks weer na buiten kan word nu een beetje moe van deze eindeloze opsluiting.

Dit was niet gebeurd wanneer ARCA had geluisterd na mijn klachten over mijn zithouding.

Het is verleden tijd en ik wil er eigenlijk nooit meer over spreken.

Behalve dan het gebruiken om aan te tonen dat door het budget strak te houden is het voor mij duur geworden omdat ik 9 manden van mijn leven heb verloren die ik nooit terug krijg.

Plus het heeft mijn klachten erger gemaakt en mij nieuwe problemen gegeven nu is mijn hele lichaam gevoelig geworden door het lange liggen.

En mijn rug spieren zijn enorm slaap geworden, heb nu een zeer slechte houding.

Mijn romp zit en beetje als een kromme banaan.

Dit alles geeft mij veel extra pijn en ongemak, hoop dat ik samen met Richie en een goede vriendin deze keer een goed aangepaste stoel krijg zodat ik na buiten kan.

Wil toch even van de buitenlucht genieten en deze mooi stad voor dat het weer heerfst en winter is.

Ik blijf optimistisch ook is het af en toe moeilijk, ga zo de baclofen tabletten nemen en thc en kan dan even weer vooruit.

Was rustig wakker geworden en heb de arm oefeningen gedaan merkte dat ik gestrest was en begon ook meteen te huilen.

Heb na een minuut of 5 mijn tranen weg geveegd en een poging gedaan om te ontspannen, waar maakte ik me zo druk over was het bezoek van Ton, de wond verpleegkundiger om de wond te checken.

Ik weet dat dit nodig is maar het blijft niet mijn favoriete bezigheid om op zij gerold te worden en mijn bil ontbloot zodat iemand mijn bil kan bekijken.

Moeilijk maar ik heb er enorme baat bij deze controle en te horen wanneer ik kan zitten.

Dus al met al is er geen reden om zo gestrest te zijn over Ton's bezoek.

Langzaam kan ik mezelf overtuigen dat spanning niet nodig is en op dat moment gaat de bel en Ton is aangekomen.

Vrij snel verteld hij ons het goed nieuws dat de wond weer aanzienlijk kleiner geworden is en minder diep.

Ton komt 10 juni terug met dr Stolwijk en hij hoopt dat ik er vlak daarna kan beginnen met het project zitten.

En het word en heel project om weer goed te kunnen zitten, het is niet zo dat zodra ik hoor het is dicht dat ik meteen kan zitten.

Mijn rugspieren moeten langzaam weer getraind worden om mijn boven lichaam omhoog te houden.

Dit word langzaam opgebouwd en ook de tijd dat ik kan zitten.

Wanneer ik er over denk word ik heel bang dat de ELRO niet goed word aangepast en ik weer een wond krijg.

Heb besloten dat ik me beter kan concentreren op mijn doel om weer na buiten te komen en niet nu mezelf gek te maken met zorgen over iets dat niet speelt.

Het is een slechte gewoonte van mij om te veel te veel vooruit te kijken op problmen die misschien zouden gebeuren.

Moet gewoon weer terug tot het hier en nu waar ik me nu bevind en dat is de laatste loodjes tot de wond geheel dicht is.

De zon schijnt en de hemel is blauw, de honden zijn erg blij en hebben uitbundig voor mij gespeeld zodat ik nu geen ander optie heb of wil hebben dan te genieten van vandaag.

En om het noch leuker te makken komt Anja langs vanmiddag en daar verheug ik me enorm.