Het Leven Gaat Gewoon Door.

 

.
Leonara Carrington

http://en.wikipedia.org/wiki/Leonora_Carrington

Het is zo snel Zondag opnieuw, de weken schijnen deze dagen snel voorbij te zoemen; hoewel ik weet dat dit slechts mijn waarneming is.

Dat amuseert mij aangezien mijn dagen niet vol van activiteiten zijn; mijn dagen zijn vrij gelijk aan elkaar.

Ik werd wakker en doe mijn arm oefeningen en Richie masseert mijn benen

Dan neem ik mijn baclofen pillen en op dit ogenblik  heb ik creme en lotion voor mijn ontstekking en dan beantwoord ik mijn e-mails en ik schrijf mijn blog post.

Elke dag is gelijk aan de dag ervoor, op de een of andere manier zijn zij misschien het zelfde maar voor mij zijn zij verschillend.

Mijn wereld is kleiner geworden door mijn MS,  maar wegens het Internet is het ook groter geworden, klein maar toch groot tezelfdertijd.

Mijn dagen zijn zo goed,  aangezien ik hen zo maak; het is alleen te danken aan mijn waarneming en mijn positieviteit.  

Blij ben dat ik zo positief ben en het beste van mijn leven wil maken.

Anders omdat ik zo gehandicapt ben zou dit in een reusachtige depressie resulteren.

Ik kan het niet geloven hoe ik  met mijn leven deze dagen verder ga wanneer al mijn functies langzamer weg zijn.

Richie moet mij nu ook voeden, ik kan nog net mijn beker en mijn tanden borstel vast houden.                                                       

                  

Het leven gaat gewoon door.

                      

Een onglooflijk doorbraak

Pablo Picasso, Three Musicians (1921),
http://en.wikipedia.org/wiki/Pablo_Picasso

Cyril begijnt aan ons te wennen; hij schijnt uit zijn depressie te komen nu, het is zo zeer goed om dit te zien.

Sinds vorige Zaterdag heeft hij het sleepbootspel met Richie kunnen spelen, die hij ook doen schrikken werd om te doen.

Het eerste ding toen Richie van de winkel, met nieuw speelgoed voor de honden, Cyril terugkwam was scherp om het het trekken aan spel te spelen.

Maar schokte hij zich op de een of andere manier door al te grommen hij terwijl het houden op de sleepboot deed.

Het maakte zich zo veel hem ongerust dat hij niet op anymore kon gaan; het maakte hem zenuwachtig ook zeer en maakte zich over om het even welk contact ongerust.

In de avond stond hij definitief Richie toe om hem te strijken ands genoten van geknuffel, dan eiste Marleen een spel met haar sleepboot.

Cyril lette op gefascineerd maar zeer ongerust gemaakt, toen zij werden gebeëindigd, ging hij over naar de sleepboot Marleen had verworpen en uitgebreid gesnoven het.

Dan keerde hij aan zijn bed terug en kroop met een reusachtige inspanning onder zijn deken, slechts om uit opnieuw te springen zodra hij omhoog werd omvat.

Hij ging aan de sleepboot naar boven, raapte het op en liep rechtstreeks tot Richie en duwde het bij hem en eiste een spel.

Een ongelooflijke doorbraak voor een knappe kleine hond, Cyril is een echte zoete hond, verheugen wij ons op nog geschikter en gelukkiger het zien van hem wordend 

Nog Dichter Dan Ooit Samen Heeft Gebracht.

David Hockney.


http://en.wikipedia.org/wiki/David_Hockney

Had een goede gesprek met Richie vorige nacht over hoe wij het hoofd bieden aan mijn MS en het proberen op te houden ons zorgen en ongerust te maken in paniek te raken of angst te hebben of gedeprimeerd worden.

Richie vertelde mij dat hij vond het zeer moeilijk om mee om te gaan met de snelle vooruitgang van mijn MS, het was echt zwaar geweest voor hem.

Wij realiseerden ons onafhankelijk van elkaar dat wij echt niets kunnen doen over wat in de toekomst zal gebeuren.

Maar wij kunnen wel iets over het heden doen, wij kunnen allebei het ogenblik nu beïnvloeden en een effect in het hier en nu hebben dan een toekomt dat nog moet gebeuren.

Veel beter dan ongerust te worden over de toekomst, het is niet makkelijk op te houden
ongerust te worden en nerveus en in paniek te raken.

MS is zulk een onvoorspelbare ziekte dat het makkelijk is om ongerust te worden door de
plotselinge snelle vooruitgang.

Vooral de progressie van mijn MS, ik was mobiel tot einde 2006 en kon niet meer bewegen in April 2007.

Een enge achtbaanrit voor zowel Richie als voor mij, en wij weten allebei niet wat gaat nog gebeuren.

Werkelijk moeilijk om niet in paniek te raken,het andere dat moeilijk is te controleren is depressie, dat vaak gebeurt met MS.

Realiseerde mij slechts deze lente hoe depressieve ik was geweest, moest te lang in bed blijven wachtend op het hielen van mijn decubitus wond.

Mij afweer was dat ik de eerste zes maanden in bed tekens zei dat ik ok was, wat duidelijk niet waar was.

Zodra ik in Februari 2009 postte over hoe ik mij werkelijk voelde en wat het leven voor mij was, toen kreeg ik zo veel steun van de blog wereld dat prachtig was.

Dit heeft mij geholpen om opnieuw te realiseren hoe belangrijk andere mensen zijn, hoe wij allen steun van elkaar nodig hebben.

Niemand van ons kunnen totaal ons het hoofd bieden alleen, wij zijn sociale schepselen die elkaar nodig hebben.

Ik begon open en eerlijk over mijn situatie te zijn en schrijven elke dag wat zeer goed voor mij is geweest.

Het is onschatbaar in geweest en heeft mij enorm geholpen om het hele proces te begrijpen dat ik door leef.

Ik hoop om nog een paar jaren hier te zijn en zal het tegelijkertijd dag voor dag nemen en zal het beste van elk ogenblik maken dat ik met mijn schat Richie heb.

Zo blij dat hij hier is met mij en dit met mij deelt, dit is een speciale tijd voor ons dat ons nog dichter dan ooit samen heeft gebracht.