Showing posts with label steun. Show all posts
Showing posts with label steun. Show all posts

Saturday, June 25, 2011

Hoopvol Blijven.


Zambezia, Zambezia, 1950,

Wilfredo Lam.




Vorige nacht hebben wij beide muggen opgemerkt voor het eerst, tot nu toe hoefde ik niet onder mijn klamboe te slapen.

Dacht dat wij zouden wakker worden en een hete zonnige dag vinden, helaas is het het tegenovergestelde, het is een grijze, donkere koele dag

Veronderstel dat wij straks heet, vochtig weer zullen hebben; Ik zal van deze grijze dagen genieten en zal het nemen zoals het komt.

Gisteren was het een teleurstelling dat de steunkussens uiteindelijk hier waren, helaas merkte ik meteen dat de grootte niet correct was.

Dit betekend dat ik niet kon zitten en mijn tafel of laptop kunnen gebruiken, volledig gesteund zitten is de functie van de orthese.

Het was een vreemd gevoel om totaal door de orthese te worden omringd, voelde onmiddellijk de steun die het geeft.

Dennis Klein van Summit heeft beloofd dat het kussen deze Maandag zal worden aangepast; hij zei het zou volgende week Vrijdag terug zijn.

Ik hoop hij juist is aangezien ik werkelijk de steun nodig, ben hoopvol dat de orthese hier is zoals Dennis beloofde.

Het hebben van een cocon rond mij is niet mijn idee van pret maar ik heb deze steun nu nodig, als de orthese mij dit geeft, dan is dat briljant.






Thursday, October 21, 2010

Vriendschap En Steun.



James Ensor.
http://en.wikipedia.org/wiki/James_Ensor

Gisteren was een goede dag, genoot werkelijk van Antje’s bezoek in de middag, blij dat Richie mijn gehandicapten parkeer vergunning had gevonden dinsdag nacht.

Dit betekende dat Antje kon parkeren voor niets, wat goed was, anders is het ongeveer 3 euro per uur.

Zij was hier 3 uren, dat had anders Antje 9 euro gekost, voor haar bezoek aan ons, echt opgelucht toen Richie het tussen oude brieven vond.

Terwijl Antje hier was kwam en andere vriendin, Eva voorbij, wat een prettige verrassing was, aangezien dat mensen over het algemeen niet spontaan hier langs komen.

Iedereen maakt afspraken, en deze dagen is dat makkelijker om te weten  wanneer ik klaar moet zijn.

In Engeland, was ik meer gewend aan vrienden die spontaan langs kwamen en  mij verraste, tegenwoordig is het leven meer georganiseerd met MS en dat moet het ook zijn.

Heb de behoefte om vrienden hier te laten weten dat wij het werkelijk zouden waarderen om hun meer te zien, meer bezoekers is het best,

Speciale omdat  het niet goed is voor ons om is te worden geïsoleerd.

Gemakkelijk genoeg gedaan, vooral omdat wij van elkaars gezelschap zo zeer genieten, dat het makkelijk is te vergeten om bezoekers te organiseren.

Dit was geen probleem toen wij werkten, dan zagen voldoende mensen tijdens de dag, plus in de avonden konden wij uitgaan.

Het leven met MS is zo zeer veranderd, dat ik mij werkelijk moet herinneren dat om het leven spontaan te maken moet ik georganiseerd worden.

De eerste stap is onze vrienden te laten weten zij zijn hier zeer welkom en wij houden en waarderen van hun vriendschap en steun.




Wednesday, September 08, 2010

Onze Liefde Voor Elkaar Is Sterker Dan Ooit Heeft Gemaakt.



The salmon fisher. By Eilif Peterssen (1852–1928)

Heb goed feedback en veel steun gehad gisteren, de feedback en steun die ik krijg als resultaat van mijn blog is werkelijk prachtig.

Ik heb zoveel goede mensen in de blog wereld ontmoet en veel vriendschap en steun gekregen.

Het krijgen van en geven van steun is zeer belangrijk voor ons allen, ik ben blij dat ik ook steun aan anderen kan geven.

Belangrijk voor mij om een deel van het allemaal te zijn, ben blij dat ik vriendschap en steun aan andere mensen kan geven.

Vriendschap en steun maakt banden tussen mensen en dat is nu van essentieel belang voor ons allemaal.

Special wanneer je geconfronteerd word met iets zoals een ongeneeslijke ziekte of iets wat je verlamde en je tegenhoudt om je leven te leiden zoals je gewend was

Primaire Progressieve MS heeft mijn leven totaal veranderd en ook het leven van Richie, hoe wij nu leven is nu zo anders dan het was.

Omdat ik alles met Richie vrij kan bespreken helpt dit mij werkelijk om aan mijn MS het hoofd te bieden.

En het helpt mij ook om op te houden mij ongerust en zorgen te maken en in paniek te raken en angstig te zijn, het helpt mij ook hoe ik omga met mijn depressie.

Het is zeer moeilijk om om te gaan met de snelle vooruitgang van mijn MS, het is zeer moeilijk het hoofd te bieden en gelukkig voor mij heb ik Richie die mij helpt..

Zijn liefde en steun maken alles makkelijker en beter, het is zo goed om hem dicht bij mij te hebben, Richie is absoluut onschatbaar voor mij.

Het is goed om te zien dat deze vreselijke ziekte onze liefde voor elkaar sterker dan ooit heeft gemaakt

v

Tuesday, September 07, 2010

Nog Dichter Dan Ooit Samen Heeft Gebracht.



David Hockney.


http://en.wikipedia.org/wiki/David_Hockney


Had een goede gesprek met Richie vorige nacht over hoe wij het hoofd bieden aan mijn MS en het proberen op te houden ons zorgen en ongerust te maken in paniek te raken of angst te hebben of gedeprimeerd worden.

Richie vertelde mij dat hij vond het zeer moeilijk om mee om te gaan met de snelle vooruitgang van mijn MS, het was echt zwaar geweest voor hem.

Wij realiseerden ons onafhankelijk van elkaar dat wij echt niets kunnen doen over wat in de toekomst zal gebeuren.

Maar wij kunnen wel iets over het heden doen, wij kunnen allebei het ogenblik nu beïnvloeden en een effect in het hier en nu hebben dan een toekomt dat nog moet gebeuren.

Veel beter dan ongerust te worden over de toekomst, het is niet makkelijk op te houden
ongerust te worden en nerveus en in paniek te raken.

MS is zulk een onvoorspelbare ziekte dat het makkelijk is om ongerust te worden door de
plotselinge snelle vooruitgang.

Vooral de progressie van mijn MS, ik was mobiel tot einde 2006 en kon niet meer bewegen in April 2007.

Een enge achtbaanrit voor zowel Richie als voor mij, en wij weten allebei niet wat gaat nog gebeuren.

Werkelijk moeilijk om niet in paniek te raken,het andere dat moeilijk is te controleren is depressie, dat vaak gebeurt met MS.

Realiseerde mij slechts deze lente hoe depressieve ik was geweest, moest te lang in bed blijven wachtend op het hielen van mijn decubitus wond.

Mij afweer was dat ik de eerste zes maanden in bed tekens zei dat ik ok was, wat duidelijk niet waar was.

Zodra ik in Februari 2009 postte over hoe ik mij werkelijk voelde en wat het leven voor mij was, toen kreeg ik zo veel steun van de blog wereld dat prachtig was.

Dit heeft mij geholpen om opnieuw te realiseren hoe belangrijk andere mensen zijn, hoe wij allen steun van elkaar nodig hebben.

Niemand van ons kunnen totaal ons het hoofd bieden alleen, wij zijn sociale schepselen die elkaar nodig hebben.

Ik begon open en eerlijk over mijn situatie te zijn en schrijven elke dag wat zeer goed voor mij is geweest.

Het is onschatbaar in geweest en heeft mij enorm geholpen om het hele proces te begrijpen dat ik door leef.

Ik hoop om nog een paar jaren hier te zijn en zal het tegelijkertijd dag voor dag nemen en zal het beste van elk ogenblik maken dat ik met mijn schat Richie heb.

Zo blij dat hij hier is met mij en dit met mij deelt, dit is een speciale tijd voor ons dat ons nog dichter dan ooit samen heeft gebracht.

Thursday, April 09, 2009




Het is voor mij bijzonder dat ik nu elke dag mijn blog update, heb nooit eerder een dagboek bijgehouden.

Vond het een leuk idee en naar en paar keer een dagboek aangeschuind te hebben moest ik toegeven dat de idee leuker was dan de realiteit.

Dagelijks openhartig mijn gedachten opschrijven bleek toen niets voor mij, maar nu zie ik de zin van een blog en de blog wereld.

Het is goed om ander blogs te lezen en fijn om mijn gedachten en gevoelens over mijn leven met MS te beschreven.

Soms ben ik mij bewust dat ik niet zo open kan zijn zoals ik dat zou willen omdat ik merk dat zonder bij stil te staan heb ik mezelf scherp in de gaten.

Ik ben mezelf en beetje aan het inhouden, ik ben in feite aan het redigeren zonder dat ik me bewust van ben.

Het is en soort van zelf bescherming en waroom niet waroom moet ik nu zaken beschreven die nog niet spelen.

Veel beter in het hier en nu te blijven een van alles om me heen te genieten.

Zoals deze fijne blog wereld waar men zo in contact kan komen met mensen over de hele wereld.

Door de internet kunnen wij onzer ervaringen uitwisselen en elkaar steunen en van elkaar leren.

Wij kunnen met technologie onzer levens beter maken, wat een fijne gedachten.

Sunday, February 08, 2009

Bedankt

Heb de afgelopen dagen commentaar gehad van andere bloggers hier in Nederland en wil mij bij deze bedanken.

Het is goed om feedback te krijgen en ik ben er zeer blij mee het heeft mij goed gedaan.

Goed om te voelen dat ander mensen mij begrijpen en steunen.

Belangrijk voor ons allemaal en noch belangrijker wanneer je ziek en gehandicapt ben.

Tuesday, January 27, 2009

Neurologen kunnen mij niet helpen zij kunnen niet eens zeggen wat ik kan verwachten, hoe het verder gaat en hoe de ziekte zich gaat manifesteren.

Zij vinden het niet prettig wanneer ik zulke vragen aan hun richt dat is geen goed gevoel voor een expert om 'ik weet het niet' te moeten zeggen.

De eerste neuroloog wilde mij geen informatie geven over de ziekte, dat was bij de diagnoses toen heeft hij ons verteld dat ik MS had en binnen 5 minuten stonden wij in weer de gang.

Anderhalf uur gewacht om de woorden 'zie je de witte plekken op je hersens? dat betekent dat je MS heb, ga niets op internet lezen ik vertel je bij je volgend bezoek meer over MS'.

Dag en volgende patient.

6 weken later waren wij bij deze neuroloog voor de uitslag van een rug en nek MRI geen goede middag alleen 'ga zitten' van achter de computer scherm.

Voor 5 minuten konden wij genieten van een dikke kale man de boze grom geluiden maakt uiteindelijk zei hij dat de MRI beelden niet compleet waren en ik moest noch een keer gaan.

Shit noch een keer een slechte nacht en weer diazepam om knock-out te zijn zo dat ik niet benauwd word in de MRI buis.

6 weken later terug naar de onvriendelijke onsympathieke neuroloog en weer gebrom van ga zitten en deze keer waren de beeldde ok nu moesten er foto's van mijn augen gemaakt worden en daarna wilde hij mij meer over MS vertellen.

Dit is de derde afspraak al en noch steeds krijgen wij geen sympathie of informatie, hij verwijst ons niet na een MS verpleegkundige of lotgenoten niets, er schijnt geen plek in het OLVG Onze Lieve Vrouwen Gasthuis voor MS patiënten die steun nodig hebben te zijn, nog niet mal een informatie folder absoluut niets.

In oktober gaf de neuroloog mij bij onzer laatste afspraak, omdat ik naar de VU ging voor een tweede opinie, een tien jaar oud boek over MS, een beetje laat 4 maanden naar mijn diagnoses gelukkig hadden wij informatie meteen in juli opgezocht op internet want wij waren niet van plan om geduldig te wachten op de neuroloog.

De afspraak op de VU met Professor Polman was in december toen kon hij nog niets zeggen, hij gaaf mij een telefonisch afspraak voor januari dan zou ik zijn opinie horen.

En ja hoor hij kon geen opinie geven want hij wilde zijn eigen MRI foto's laten maken.

Een keer op de verkeerde dag geweest en een keer zeer slecht ontvangen door een medewerker nog nooit zo een onvriendelijke en onbehulpzaam benadering van een verpleegkundige en toen wij in de MRI ruimte kwamen bleek de buis veel kleiner dan in het OLVG plus door dat ik zo lang had gewacht was de werking van de pil minder geworden en mijn stress groter.

Wij zijn weg gegaan, dit was in februari en ik heb gepoogd een nieuwe afspraak te maken maar in het OLVG moest wachten eindelijk in maart kreeg ik een datum in juni.

De uitslag zoude ik in juli horen van professor Polman van de VU en tergelijke tijd zijn 2e opinie.

Hij belde mij op de afgesproken tijd en vroeg mij waroom hij belde???
Ik zei voor de uitslag van de MRI en toen bleek dat hij de foto's niet had, geen problem de maand erop zou hij me terug bellen met uitslag.

De maand erop belde prof Polman weer en weer geen foto's, dit was nu august weer geen fotos, hij wilde de maand erop terug bellen.

De maand erop belde hij weer en deze keer vroeg hij of ik het OLVG wilde bellen want het lukte hem niet om de MRI foto's te krijgen.

Ik belde en zij waren meteen bereid om de foto's naar de VU te sturen, dit was september in oktober belde hij en vertelde mij dat ik duidelijk een beetje MS had!!!!!!!!

En beetje MS??? Ik kon niet lopen kon bijna niets meer doen was afhankelijk van hulp dus een beetje MS had ik zeker.

Behalve een beetje MS had hij niets mee te zeggen hiervoor heb ik zolang gewacht?
Ik heb toen mijn werk geïnformeerd.

In januari 2008 heb ik professor Polman voor de 2e en laatste keer gezien toen heeft hij niet veel meer gezegd, ik vroeg of hij een uitspraak kon doen over het verloop van de ziekte voor mij en hij kon en wilde niets zeggen.

Hij kwam toen zeer nerveus over later hebben Richie en ik het er over gehad en wij kwamen tot de conclusie dat het niet aangenaam kan zijn voor een wereld beroemde MS expert om niets te kunnen zeggen, helemaal niets ook geen globale opmerking.

Opeens wereld expert in stilte.

In april zag ik de eerste neuroloog weer en het eerste wat hij zei was 'hoe ben je voor voor elkaar gebracht zo snel in de rolstoel te komen?'

Alsof het mijn keuze was.

Ik was verbaasd en voor een keer sprakeloos.

Gelukkig kwam stadsmobiel mij drie minuten laten halen, eigen schuld van de neuro wij waren op tijd en hebben weer anderhalf uren zitten wachten.