De realiteit van mijn leven.

 

Roberto Matta.

http://en.wikipedia.org/wiki/Roberto_Matta 

Het is goed om  veel afleiding te hebben als ik, maar het betekent niet dat ik ben  mijn ernstige handicap vergeten.

Ik wil gewoon niet concentreren zuiver op schrijven over mijn multiple sclerose en hoe het vordert.

 Ben altijd iemand geweest die geïnteresseerd in de wereld om me heen, dit is weerspiegelt in mijn blog dit aspect van mijn persoonlijkheid.

Soms wens ik dat ik het feit dat ik ernstig gehandicapt sinds mijn diagnose van MS in 2006, vergeten kon, wat fijn als ik het eventjes kan vergeten.

Ik wou dat ik kon het helemaal vergeten  maar ik kan het niet omdat het is continu aanwezig en het is steeds meer en meer duidelijk dat mijn rug wordt steeds meer krom.  

Zelfs als ik nu zou kunnen lopen, zou dat niet recht op kunnen,  in plaats daarvan zou ik zeer krom wezen en ik zou geen oogcontact met andere mensen maken.

De  scleroses van mijn rug geeft mij  veel pijn en ongemak; Ik was naïef  te denken dat ik niet een andere ziekte zou moeten verduren afgezien van de MS.

Hoe verkeerd ik was, mijn kromme rug maakt dat ik naar links buig, wanneer ik in bed ben merk ik het niet maar zodra ik in de douche stoel of rolstoel ben is alles meteen duidelijk.

Vorge nacht maakte het me heel ellendig denken over mijn misvormde ruggengraat, ik haat dat ik niet alleen binnen gedwongen om te leven met deze vreselijke multiple sclerose maar ook met mijn sclerose van mijn rug.

Er zijn momenten net als gisteren toen het allemaal gewoon teveel geworden is voor mij, gisteravond het voetbal kijken op wedstrijd van de dag op BBC één nam mij even weg van mijn situatie.    

Zoals het nu is kan ik mij niet laten afleiden zonder ook volledig bewust te zijn van mijn huidige situatie, maar ik ga niet toe laten dat mijn handicap mijn leven gaat domineren.

Ik ben meer dan deze vervelende progressieve ziekte en mijn misvormde ruggengraat, ik ben een dappere, vastberaden vrouw die is vastbesloten om het beste van alles te maken en genieten van de momenten

 

Ik Ben Nog Steeds Mezelf.

Mimi Parent.

http://en.wikipedia.org/wiki/Mimi_Parent

Weer een goede dag vandaag, ik kon het handvat boven mijn bed opnieuw vast houden, wat een prachtig gevoel, voelde net als het krijgen van een speciaal cadeau.

Ik heb gemerkt hoe belangrijke eenvoudige dingen kunnen zijn, als het doen van mijn arm oefeningen, het is essentieel voor mij.

Onlangs heb ik het goede effect opgemerkt dat eenvoudige dingen kunnen hebben, als het doen van de oefeningen kunnen hebben, die mij zulk een reusachtige boost geven, evenals houd het mijn armen aan het functioneren.

Ik kan nu zien hoe zeer belangrijk het is om iets te hebben dat ik kan doen,  het is niet van belang wat het is, zolang het goed is voor mij, dat is van belang.

Wat op dit ogenblik voor mijn zelfvertrouwen goed is, is dat ik kan mijn dagelijkse arm oefeningen doen; Ik krijg zulk een boost van hen.

Geeft mij werkelijk een  beter gevoel, ik weet nu dat zolang ik iets heb dat ik kan doen wat mij goed gevoel over mijzelf maakt, dan kan ik met mijn handicap leven. 

Het heeft mij wat tijd genomen om tot deze conclusie te komen, na een paar jaar van spanning, depressie en blinde paniek, jaren waar ik mij niet mezelf voelde.

Multiple sclerose scheen alles  van mij weg te nemen, zoals mijn identiteit als werker en als vrouw, het was een moeilijke tijd.

Nu is het leven niet gemakkelijk maar ik denk niet meer dat ik mijn identiteit heb verloren, MS heeft veel geroofd, maar het heeft mijn persoonlijkheid niet gestolen, ik ben nog steeds mezelf.