Genieten van wat wij hier en nu hebben.

Op het ogenblik geen internet verbinding en weet niet waarom.

Onmiddellijk voelde ik me totaal geïsoleerd zonder Internet en geen post, geen verbinding met Blogger en mijn blog en geen verbinding met alle blogs die ik bezoek.

Heb een restart gedaan en zodra er een internet verbinding was, voelde ik me beter, kon ontspannen en schrijven.

Las een reactie gisteren over vallen en dat het niet duidelijk was waarom, dit heeft me aan het denken gezet.

Denk nu het spasmes waren die mij waarschijnlijk lieten vallen.

Vaak toen ik viel was er een fysieke reden, er was ijs op de trappen op het werk, of er waren dozen in de verkeerde plaats.

De straatstenen waren niet goed gelegd of de weg was net gedaan of er waren ander redenen.

Ik herinner me dat ik tweemaal op dezelfde plek viel, alvorens ik het kraakbeen in mijn rechte knie bij de derde val brak.

Vallen voelde bizar, herinnert me aan de eerste keer, toen ik het werk verliet, één minuut liep ik en het volgende lag ik op de grond.

De volgende keer was ik boos omdat mijn favoriete zwarte broeken lichtjes beschadigd was en ook mijn Misfits skateboard schoenen waren lichtjes beschadigd.

Toen ik de derde keer viel op het werk en twee collega's zagen mij vallen en kwamen mij niet helpen, was ik woedend.

Ik was zo boos dat ik opstond en hun uitschold voor dat ik na de bus ging.

Pas toen ik thuis was ontdekte ik hoe pijnlijk het was, Richie deed pleisters op mijn knie en heeft thee gezet en een jointje gedraaid.

De daarna dag, zaterdag ging ik naar de supermarkt en merkte op dat lopen niet goed ging.

Had het gevoel dat ik elke minuut kon vallen, op de maandag ben ik naar de arts gegaan die dacht dat ik mijn knie had beschadigd.

Zij gaf me een verwijzing voor de röntgenafdeling van het ziekenhuis op de Prinsengracht, dicht bij waar wij leefden.

Toen de röntgen aantoonden dat ik het kraakbeen in mijn knie had gebroken was het een opluchting dat het niet ernstige was, aan het begin scheen de fysiotherapie te helpen.

Vooruitgang werd geboekt in de eerste maanden, helaas 6 maanden later scheen ik slechter te worden, plotseling begon mijn balans te verslechteren.

Had ook afschuwelijke rugpijn en dacht dat misschien een hernia was maar onze arts kon niets vinden.

De arts vond dat de been spieren kleiner leken rechts dan de linkers en verwees mij meteen naar een neuroloog.

De neuroloog stuurde me voor een MRI en daarna werd de diagnose van Primaire Progressieve MS gemaakt.

Dat is nu vier jaar geleden, vier jaar de tijd om te leren omgaan met mijn MS
.
Er zijn grote veranderingen geweest, vind het nog steeds erg wat mij is overkomen maar langzaam wen ik er aan.

Leven in het ogenblik is de beste manier te leven; het heeft mij geholpen om van alles te genieten waar ik kan en niet mijn tijd verspillen met verwijtingen en het voorspellen van de toekomst.

Hier en nu is het enige wat wij allemaal hebben, laten wij van het hier van dit ogenblik genieten.

Desondanks dat het somber weer, ga ik van deze dag genieten.

Het is vandaag een koude grijze regenachtige dag; wij hadden zelfs de verwarmen tien minuten aan om de kou van de ruimte te nemen.

Dit is een enorme verandering in het weer, dat het niet uitsluit dat vóór het eind van de maand het weewarmer wordt.

Vorge nacht goed geslapen tot ongeveer 7 uur toen een spasmse en lawaai buiten me tegelijke tijd wekte.

Richie had daar echte snel THC en ik inhaleerde en niet lang na viel ik in slaap opnieuw en sliep tot 10.30 toen deed Richie de been oefeningen en massage.

Altijd goed om te doen zoals vanocthend, ik me zo veel beter en nadat Richie klaar is met het mijn benen nog beter, sommige dagen is er heel wat spanning in mijn benen.

Vandaag heb ik opmerkt dat Marleen, onze bruin en witte Jack Russell helemaal niet uit de raam kek zoals zij aplt0i0jd doet omdat het koud en nat was.

Na een knuffel en een spel met Richie, heeft zij verkozen om op de bank te blijven en niet op haar gebruikelijke plaats bij het raam.

Zij schijnt niet van regen te houden en zal niet uit het raam kijken op een regenachtige dag, regen vindt zij niet fijn.

Merk op dat dit weer niet gemakkelijkis voor me, opnieuw is het de weers verandering die moeilijk is voor mij, mijn spieren doen pijn.

Marianne zal hier spoedig zijn voor ons bezoek, en wat een verandering van vorige week toen het zeer warm was, zelfs de ventilator had.

Marianne had toen een hemdje aan, denkt dat zij deze week en een jasje zal hebben.

De zomer is nu absoluut over; het was een briljante zomer, het beste in jaren hier in Nederland geweest.

De zomer begint op dit ogenblik in Australië en Nieuw Zeeland; hoop ik niet jarleus word dat wij geen zomer ook hebben.

Misschien zal ik definitief de werkelijkheid van verschillende seizoenen accepteren, dit is denken nog moeilijk voor me, in Trinidad hebben wij twee seizoenen, het droge seizoen en het natte seizoen.

Desondanks dat het somber weer, ga ik van deze dag genieten.

Hoop jij ook.

Herfst is hier.

Schijnt dat het niet alleen de seizoenen verandert maar ook mijn MS vordert, mijn armen en handen zijn zeer gespannen en pijnlijk, vooral mijn armen.

Ontwaakte in veel pijn vandaag, vind het zeer moeilijk om veel op mijn laptop te doen, telkens als ik iets aan klik selecteer ik het twintig keer alvorens ik iets open.

Ik maak het open en dicht in één, zeer frustrerend, dat ben ik gewend maar pijn, frustratie en niet zoveel doen is shit.

En na 5 minuten het venster proberen te openen, slaagde ik slechts in het sluiten van het venster zodra het open was.

Het bewegen van de muis vindt als ik een reusachtige beweging, zo zwaar voelen mijn armen, het zijn mijn armen die het probleem zijn en niet de muis.

Mijn hals is zeer pijnlijk kan niet comfortabel wn sws pijn vreet echt vandaag aan me.

Denk dat ik zal beginnen de hoofd muis te gebruiken en het stem erkenning programma Dragon, zolang ik het leven spreken en kan schrijven is het leven goed.

Nog beter als ik kan lachen en natuurlijk eten en genieten.

Het is een de herfstdag, sweater weer, zo noemt Richie het, zo nu en dan is er zon die door stortbui en dikkere wolken wordt gevolgd.

Een abrupt einde van de zomer.

Hoop dat ik nog een tijdje hier ben, en nog kan functioneren,geniet zo van schrijven en communiceren met al mijn fijne blog vrienden.

Vanochtend alvorens ik mijn blog opende had ik een blik bij blog of note, het is de moeite waard, en het heeft mooi foto's en geeft een glimp van het leven in Indonesië.

http://bogordailyphoto.blogspot.com/

De Daily Photo van Bogor.

Ik hoop je geniet van het zoals ik het deed.

Dit is een korte post aangezien ik teveel pijn heb.

Ik zal proberen om een goede dag te hebben, ondanks de pijn of misschien wegens de pijn

Denk dat mijn beslissing om mezelf niet eindeloos alles te verwijten uiteindelijk zou kunnen werken.

Werd wakker vanochtend en het eerste ding dat gebeurde was ik begon mezelf niet te verwijten, wat werkelijk verbazend was.

Richie haalde me THC, aangezien hij mijn gekreun hoorde toen ik wakker werd en hij kon ook mijn benen zien en horen schoppen in het rond wegens de spasmes.

THC maakte de krampen zwakker en toen minder frequent, maar zij hielden niet totaal op, ene trokken me onderaan het bed.

Kon mijn voeten zien aan het eind van het bed, op dat ogenblik gingen mijn armen op slot, en gingen vast over elkaar geklapt tegen mijn lichaam en ik besloot dat het best was om mijn arm oefeningen meteen te doen.

Dit maakt zoals altijd de spieren los en ontspannen, en mijn in mijn armen waren veel rustiger en ik kon zelf vrij vreedzaam liggen ben zelfs bijna erin geslaagd om alle geluiden van de straat in mijn sluimerend dromen te weven.

Typisch net toen de straat stil was en ik sliep opnieuw of Richie stond op en ik realiseerde me dat dit het eind van slaap was.

Jammer als mijn armen en benen niet zo actief waren geweest had ik weer na het inhaleren van THC kunnen slapen.

Was een goed moment toen Richie opstand want hij ging mijn benen vrij snel masseren en deed extra been oefeningen, en de extra been oefeningen hebben de spanning verlicht.

Het was zeer merkbaar dat er aanzienlijke spanning in mijn benen vanochtend was en dat is iets is dat regelmatig gebeurt.

Het weer is zeer veranderlijke opnieuw vandaag, het is het soort weer dat je met april en niet midden van juli associeer.

Alle seizoenen schijnen nu te worden gemengd, ik veronderstel dat het de globale verwarming is en dit is de prijs die wij voor het ongebreidelde consumentisme betalen dat de economie in leven houd.

Luisterde na de World Service van het BBC vanochtend over de situatie in Birma, hoe de dictators geen bezoek toe lieten van Meneer Moon, het hoofd van de V.N aan Aung San Suu Kyi, die nu twintig jaar onder huisarrest is geweest.

http://en.wikipedia.org/wiki/Aung_San_Suu_Kyi

Richie schakelde toen op Radio 5 over en wij hoorden over een Libische man die één van de vele anti groepen was tegen Gaddafi, zij werden verzocht om in Groot-Brittannië in de jaren '70 zich te vestigen.

En een propagandacampagne tegen het regime van Gaddafi in werking te stellen.

Dit intensiveerde nadat de politievrouw Yvonne Fletcher tijdens een demonstratie bei de Libische Ambassade in 1984 was dood geschoten.

http://en.wikipedia.org/wiki/Yvonne_Fletcher

Dan was Groot-Brittannië antiGaddafi, dit veranderde zodra zij Muammar al-Gaddafi nodig hadden

http://en.wikipedia.org/wiki/Muammar_al-Gaddafi

Gaddafi werd gezien als de Moslimleider die niet was gericht op El Qaida en daarom wilde het Westen dat hij zijn contacten gebruikte tegen Bin Laden en El Qaida.

Schijnt er zijn diverse mensen onder huisarrest sinds 2005 toen Gaddafi een vriend werd, Richie zegd dat op dat ogenblik de Libische Staat en de Libische rechtsstaat de Britse staat instructies geeft how zij mensen van Libie moeten behandelen.

Jack Straw, de Minister van Binnenlandse Zaken handelt in feite voor Gaddafi, door de man zolang in huis arrest te houden.

Hem is niet verteld wat hem tegen hem is, want dat is geheim , wel werd hij gevraagd om zich schuldig te verklaren en zijn advocaat weet niet wat de lasten zijn.

Een vreemde zaak en allen omdat zij vrienden wilden zijn met de dictator Gaddafi.

Echt verbazend.

Op een meer micro kijk op de wereld heb ik werkelijk genoten van een andere blik op mijn kinderjaren met Richie; zijn commentaren zijn zeer nuttig en geven me een ander stuk van het puzzel.

Denk dat ik definitief heb uitgewerkt waarom wij Trinidad moesten verlaten toen wij in 1962 vertrokken.

1962 was de Onafhankelijkheid van Engeland en ik veronderstel dat mijn
ouders panicked en zich beslisten om snel na England te verhuizen.

Jammer dat zij niet probeerden om na de VS of Canada of Australia te gaan , hoewel denk dat
zij mijn papa niet zouden genomen hebben aangezien hij te donker was.

Ook definitief uitgewerkt na het spreken met Richie, die mijn ouder waren zeer gekwetst mensen waren.

Mijn vader verloor zijn moeder op jongw leeftijd en zijn vader en twee zusters gingen voor de kinderen zorgen.

Zijn vader was er meestal niet wel was hij altijd aanwezig aan het begin en einde van de vakantie om zware laxeermiddelen toe te dienen bij het begin van de lange vakantie om hen te zuiveren en toen opnieuw aan het eind van de vakantie.

Grotendeels reed hij rond als Magistraat van het District en de kinderen waren in de zorg van de tantes.

Tijdens de oorlog was er altijd het vooruitzicht dat mijn vader zou worden geroepen om in Europa te vechten.

Voor een pacifist een afgrijselijk vooruitzicht inderdaad.

Ook voor een vader van een jong kind was het een enorme opluchting toen de vrede in 1945 werd verklaard enkel aangezien zijn tweede dochter net geboren was.

Tegen 1949 ontmoette de eerste vrouw van mijn vader een andere mens en scheidde van mijn vader.

Dit werd gefronst door de Katholieke Kerk die mijn vader excommuniceerde.

Mijn moeder was geboren in Duitsland in 1925 en leefde thuis door de oorlogsjaren
in Eschweiler, had de Eerste Oorlog van de Wereld heel wat verwanten gedood en in de Tweede Oorlog van de Wereld werd de moeder van mijn moeder gedood door één van de laatste luchtaanvallen alvorens de vrede werd verklaard.

Het trauma van WW 2 plus persoonlijke trauma's betekende dat beide ouders zeer gekwetst waren toen zij in naoorlogs Londen in 1950 samen kwamen.

Allebei waren vrij van hun huis milieu, kwamen zij samen en het was liefde op het eerste gezicht liefde, en mijn moeder was meteen zwanger.

Zij gungen twee gekwetste individuen met niet veel gemeenschappelijk met het perspectief op een kind.

Na wat tijd maakte de vijandigheid van de kerk, die was gestegen omdat mijn ouders in een registratiebureau hadden gehuwd, hen in 1962 deed beslissen om te verhuizen na Engeland en weg te gaan voor goed van Trinidad.

Zo het geheim is nu definitief opgelost voor me waarom wij Trinidad moesten verlaten.

Ik kan het nu in het verleden laten en mij op het heden concentreren, het is zonnig weer aan het eind van de middag en het perspectief op een prettige avond is goed.