Leven Is Vol Verassingen.

Joan Miro.

http://en.wikipedia.org/wiki/Joan_Mir%C3%B3

http://nl.wikipedia.org/wiki/Joan_Mir%C3%B3



Dit was ik toen ik 50 was in december 2001, vlak voordat Richie en ik zijn getrouwd op 19 december.

Wanneer ik deze foto zie geeft het me een bitterzoet gevoel, maakt mij nostalgisch voor onze goede tijden.

Ik weet ik kan de tijd niet terug draaien, maar wanneer ik deze foto bekijk zou ik graag weer zo uitzien, weet dat dit niet realistisch is.

Denk nu dat 2005 duidelijk in het teken van MS was aangezien ik zo vaak tijdens dat jaar viel.

Het begon in januari; ik viel op de ijzige trappen buiten voor het Service Desk en landde zwaar op mijn billen en liep stijf na binnen en begon werk.

De volgende keer was toen ik een doos van kleuren patronen voor de foto kopieer apparaat had gepakt, toen ik uit de ruimte liep struikelde ik over dozen die slecht bij de ingang waren opgestapeld en ik viel.

Ik lag op mijn gezicht, twee collega's die mij zaggen vallen deden niets om mij te helpen zodat ik mezelf en de doos opraapte.

Dan een maand later toen ik naar huis ging ik viel ik over schreeve straat stenen in het parkeerterrein.

Ik herinner mij dat ik zeer boos was en nog meer toen ik merkte dat de rechte knie van mijn broeken lichtjes beschadigd was.

Herinner mij dat ik ook mijn schoenen controleerde, aangezien ik mijn nieuwe Misfits schoenen niet wilde beschadigd.

Herinner mij aan een collega die uit haar raam keek en mij vroeg wat was gebeurd dit terwel ik op de grond lag.

Een rare vraag om iemand te vragen die duidelijk is gevallen, ik zei iets sarcastisch en stond op en liep weg.

De maand daarop viel ik op precies de zelfde plaats en ik vermeed daarna dat deel van het parkeer terrein.

Een paar maanden later in het begin van september viel ik opnieuw toen ik de deur uitliep bij het veiligheid personeel.

Ik was zo kwaad dat ik na de bus stampte, en aanbiedingen van koffie en een pleister golft en me omhoog de weg sleepte om het bus na huis te pakken.

Ging zelfs naar de coffee shop voor wiet, was het slechts toen ik thuis was dat ik mij realiseerde hoe pijnlijk mijn knie was.

Richie drong erop aan dat hij mijn wonden schoon maakte, alleen de desinfecterende lotion was erg pijnlijk.

Richie kon het niet geloven dat ik geen eerste hulp op het werk had gevraagd; hij meende dat ik na het ziekenhuis had moeten gaan.

Met terugblik zou ik hulp op het werk had moeten krijgen en, maar herinner mij dat twee collega's opnieuw dicht bij waren toen ik viel en opnieuw deden zij niets tot ik hen aan schreeuwde om mij omhoog te helpen.

Dit deden zij uiteindelijk en toen kwam één van de veiligheid personeel zeer langzaam om mij
te vragen terug te gaan na hun kantoor voor een koffie en een pleister.

Tegen die tijd was alles wat ik wilde was naar huis te zijn met mijn schat Richie.

De belangrijkste oorzaak van mijn vallen is realiseer ik mij nu waren spasmes en niets anders.

Het terug keek na 2005 laat mij zien dat die vijf keer dat ik viel toe te schrijven is aan MS en niets niet ijs of iets anders dan spasmes.

Dat is het leven vol van onverwachte verrassingen.

Maurice Uitrillo (son of Suzanne Valadon)

http://en.wikipedia.org/wiki/Maurice_Utrillo
Ontwaakt door de hitte in de vroege uren, hoefde gelukkig Richie niet te wekken voor THC omdat hij opstond om naar het toilet te gaan.

Zodra ik de damp inhaleerde kon ik opnieuw slapen, zo blij dat ik een vaporiser gebruik, zo veel beter voor mij dan te roken.

Voel me zo veel beter sinds ik ophield wiet te roken, ook nog steeds blij dat ik stopte tabak te roken.

Het was slechts toen ik ophield tabak te roken, dat ik mij volledig realiseerde hoe verslavende tabak is, en hoeveel rokers, zoals ik zelf in ontkenning over dit feit zijn.

Als roker hield ik niet van het idee dat ik verslaafd was.

Ik zocht geen drugs dealer uit; ging gewoon na de tabak winkel, bar, cafe, supermarkt of benzine station om tabak te kopen.

Herinner mij dat ik niet van het idee om verslaafde te zijn toen ik een roker was, ik wilde voelen dat ik het kon controleren, maar dat was ik niet, tot ik stopte in 1999.

Mijn andere pogingen waren niet succesvol geweest; veronderstel dat toen ik eerder probeerde stoppen dat ik niet was overtuigd geweest dat ik kon slagen.

In 1999 had ik geen dergelijke twijfels over mijzelf, wist dat ik serieuz was en stopte omdat ik het wilde.

Vele mensen waren onder de indruk geweest en vroegen of ik het boek had gelezen van Alan Carr, dat had ik niet gedaan, sterker nog Alan Carr was volledig onbekend voor mij.

Ik had geen zelfhulpboek nodig aangezien ik mijn eigen ‘zelfhulpboek’ schreef, voor mij zijn dat soort boeken niet interessant, voor sommige mensen zijn zelfhulp boeken nuttig.

Neig te denken dat zelfhulp boeken slechts gezond verstand zijn en niets magisch of zelfs uit het gewone zoals vaak geimpliciet word.

Herinner mij aan een vreeslijke Parlementslid Ann Widdicombe, hoe zij werd gevraagd of zij een dieet boek zal schrijven na na haar grote gewichtsverlies.

Nee zei zij aangezien het te kort zou zijn, het zal slecht 5 woorden bevatten.

`'Eet minder en doe meer ''

Nooit gedacht dat ik ooit eens zou zijn met Ann Widdicombe maar bij dieze gelegenheid wel, en ook heb ik enorme gelachen.

Het is vandaag een zeer warm dag , ben aan het typen met mijn linker hand omdat mijn recht hand niet goed is in de hitte.

Mijn rechte hand heeft bijna geen functie nu, ik ga stopen zodat Richie mij kan douchen, ervoor ga ik kunst opzoeken en daarna ga ik van het mooi weer genieten.

Genieten Van Goede Momenten.

Pop Kunst.


Vandaag in totaal contrast tot gisteren is het grijs, bewolkt en koel en zonder een glimp van zon lijkt als wij niet geen zon vandaag zal krijgen.

Wat droevig is dat ik niet kan oplossen met wilskracht, en kan de ms ook niet oplossen

Thuis hebben mijn ouders mij altijd verteld dat ik geen wilskracht had en ik niets zou worden, ik geloofde hen en dacht dat ik werkelijk geen wilskracht had.

Zij vertelden me ook dat niets ooit van mij zou komen, die ik nooit iets in het leven zal bereiken.

Vrij demoraliserend om zo te worden behandeld, ik realiseerde mij slechts zodra ik erin slaagde weg te gaan en weg te blijven dat zij probeerden mij thuis te houdewn en hun te verzorgen.

Net als mijn twee overgroot tantes Mathilda en Ida die bij hun ouders bleven.

Zij deden alles om hun meisjes te ontmoedigen om te trouwen zodat zij huis zullen blijven en voor hen zorgen.

De arme tantes hadden vrienden maar dit werd huis afgeraden; zij waren succesvol aangezien beide vrouwen thuis bleven, ongehuwd en ongelukkig.

Nu ben ik begonnen te aanvaarden dat ik wilskracht heb, maar dacht altijd als iets goed ging dat het slechts gluck was, niet mijn wilskracht.

Richie vertelt mij dat ik enorme wilskracht heb dit schokte mij, maar op een prettige manier, aangezien ik begon te denken hij had gelijk.

Misschien was het ophouden van tabak roken in 1999 inderdaad wilskracht, ik besloot dat ik tabak had om 3 cigareten te draaien en toen het op was ik niet van plan om meer te kopen.

De gelaatsuitdrukking van Richie was grote verrassing en hij was nog meer verrast toen ik precies deed wat ik zei.

Na een moeilijke maand waar ik tijdelijk mijn humeur verloor en daarna ging het goed en ik verloor zelfs gewicht.

Dit gebeurde omdat zonder tabak roken kon ik alles beter proeven, kon op eens geen snoep of choco repen eten/
Ik vond het te vet en teveel suiker dat in snoepjes kon proeven en kon zout in chocoladekoekjes proeven.

Één van de dingen die mij altijd tegen hield om met het roken te stoppen was dat mij was verteld dat ik aan zou komen, dit extra gewicht zou automatisch gebeuren.

Vanaf 1999 tot 1 Januari 2008 rookte ik wiet jointjes, tegen de tijd dat ik ophield had ik opmerkte hoe het roken mij problemen veroorzaakte, kon niet zonder veel problemen hoesten.

Begon een probleem te hebben met hoesten het was pijnlijk, ik was de hele dag bezig om een congesatie weg te hoesten.
Mijn enige keus voor zover ik het kon zien was ophouden met roken en dat deed ik meteen, betekende opnieuw een moeilijke maand van wennen aan een vaporiser in plaats van het roken.

Uiteindelijk lukte het en nu zou ik niets anders willen gebruiken, ga nooit overwegen ooit opnieuw te roken.

Toen ik las dat er een mogelijk verband zou kunnen zijn tussen MS en roken was ik nog gelukkiger dat ik heb verkozen om niet meer te roken.

Ik was ooit begonnen omdat mijn moeder liet mij roken en sterke drank drinken met haar op 15 jarige leeftijd, dat was zeer spannend en het leek zo volwassen om te doen wat de volwassenen deden.

Nu ben ik blij met mezelf dat ik voor mij juist beslissing heb genomen en mijn wilskracht maakte dat het gebeurde.

De enige wat wilskracht niet kan veranderen is MS en het weer, zal optimistisch blijven en open zijn voor alle goede ogenblikken waar ik van kan genieten.